Wyspa ma 378 km2, okrągły kształt i jest rozmaicie poprzecinana głębokimi wąwozami. Ze środka wyspy wyrasta pojedynczy wulkaniczny stożek Garajonay (1478 m n.p.m.). W 1981 roku utworzono w środkowej części wyspy Park Narodowy - Parque Nacional de Garajonay. Jest to najstarszy na świecie obszar leśny. Oprócz wawrzynów rosną tu wierzby, sosny kanaryjskie i ogromne wrzosy. Park Narodowy został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.

Dzieje Gomery wiążą się z pozostałymi Wyspami Kanaryjskimi, znanymi w starożytności jako Wyspy Szczęśliwe, odwiedzanymi przez Arabów, ponownie odkrytymi w XII w. przez Genueńczyków (Genua).

Gomera była niegdyś ulubionym przystankiem Kolumba. W czasach konkwisty wyspa bardzo długo opierała się hiszpańskim kolonizatorom, mimo że żyjące tu plemię Guanczów było nieliczne. Poddała się jako przedostatnia, niedługo przed kapitulacją Teneryfy krwawo broniącej swej niepodległości.

Stolicą wyspy jest port San Sebastián, którego zabytki wiążą się głównie z Krzysztofem Kolumbem. To właśnie tutaj uzupełniał on zapasy wody przed wyruszeniem na pierwszą wyprawę. Na studni w komorze celnej widnieje napis: "Tą wodą została ochrzczona Ameryka"

Do dziś na wyspie przetrwało wiele zwyczajów z czasów Guanczów, z których najciekawszym jest gwizdany język. Pierwotni mieszkańcy Gomery opracowali system gwizdów o różnym natężeniu i tonacji. Za ich pomocą powiadamiali oni sąsiadów mieszkających po 2. stronie wąwozów o ważnych wydarzeniach i własnych prośbach.

"Język" ten przetrwał do dziś i jest uważany przez mieszkańców górskich wiosek. Lokalne władze wyspy dokładają wszelkich starań, aby ten unikalny sposób komunikowania się nie zaginał - planuje się nawet wprowadzenie go do programu nauczania w szkołach na La Gomerze.